Filmi

Dita
e
Anës”,

regji

Sabidin
Aliut
dhe
me
skenar

Haqif
Mulliqit
ka
njohur
tashmë
premierën

Tetovë,

kushte

jashtëzakonshme
pandemia.
Premiera
e
filmit

shkurtër,
pikërisht
për
shkak

rrethanave
është
prezantuar

një
formë
krejtësisht
tjetër,
mjaft
kreative,
si
autokino.
Një
formë
jo
e
panjohur,
e
aplikuar

vitet
70-ta

shekullit

kaluar

SHBA,
Francë
etj.



Shkruan:
Bardhyl
Zaimi


Filmi
hapet

një
ambient
shtëpie,

një
ambient

rehatshëm

kuzhinë,
ndërkohë

shfaqen
përkëdheli
dashurish

një
çifti

e
jeton
dashurinë
e
tyre.
Imazhe

qeta
dhe
biseda

ngrohta
prapa

cilave
ndjehet
një
ankth,
një
tension
lëvizjesh,

Jonit,
personazhit

e
bart
gjithë
dramacitetin
e
filmit.



 
Gradualisht,
kjo
atmosferë
e
ngrohtë
ia
lëshon
vendin
dramës,
ankthit,
shqetësimit

vjen
me
pyetje
dhe
dilema
ekzistenciale.
Pas
konsultimit
me
mjekun,
Joni
e
kupton
se
e
dashura
e
tij
vuan
nga
kanceri
dhe

këtë
moment
kthesa

film
bëhet
dramatike.
Joni
e
ka
shumë

vështirë


pajtohet
me
këtë
fakt,
sepse
sëmundja
përfundimisht
e
godet
dashurinë
e
tij,
e
godet
pabesisht,
duke
e
rrënuar
gjithë
idilën
e
dashurisë,
gjithë
atë
raport
dashurie

shpërfaqet
kaq
njerëzisht
nga
çifti.


Pikërisht,

këtë
pikë

filmit,
fillon
dilema
ekzistenciale
sa
vetë
bota,
e
mëshiruar

pyetjen
“pse
mua?”.

këtë
pikë
troket
ankthshëm
tragjikja
me
gjithë
tmerret
e
mundshme.
Subjekti
fillon

mbyllet,

vuaj

heshtje,

çirret
para
pasqyrës
dhe

klithë
për
fatin
e
tij,
për
fatin
e
dashurës

tij,

akoma
nuk
e
di
se
po
shkon
drejt
fundit.
Dhe
bota,
duket
e
ftohtë,
si
një
menaxher

kërkon
punë
pa
e
ditur
se

çfarë
gjendje
shpirtërore
gjendet
Joni.


Dialogjet

film,
marrin
trajta

ngushëllimit,
por
edhe

një
revolte
ekzistenciale.
Muzika

sfond,
por
edhe
imazhet
skenike
tashmë
e
pasqyrojnë
pikërisht
këtë
ankth
ekzistencial.
Mund

veçohet

këtë
rast,
dialogu

formë
proverbiale
mes
Jonit
dhe
Lonit,
mikut

tij,
i
cili
përpiqet
ta
ngushëllojë
me
fjalët

kjo
botë
është
e
askurrkujt”.


Dhe,
kulmi
vjen

ditën
e
dasmës,

ditën
e
Anës,

atë
ditë

Joni
ia
dhuron
si
peshqeshin


madh

këtë
botë.
Pas
kësaj,
Ana
e
shtrirë

shtrat,
e
ripohon
dhimbshëm
dashurinë
për
Jonin,
ndërkohë

ndodhet
përpara
fundit.
Por,
kjo
situatë

mund

kalonte

trivialitet,
alternohet
me
një
refren

brendshëm

Jonit

Jo,
Ana,
fundi
nuk
ekziston”.


Ky
është
ngadhënjimi
i
dashurisë,
ngadhënjimi
i
dashurisë
mbi
vdekjen,
apo
siç
thuhet
te
kënga
e
këngëve

E
fortë
si
vdekja
është
dashuria”.
Filmi
mbyllet
me
një
pamje

gjerë

qytetit
natën.

këtë
imazh,

një
stol

kësaj
pamjeje,
qëndron
Joni,
duke
kërkuar
aty
afër
atë,
Anën,

tashmë
është
shndërruar

mungesë.
Filmi
mbyllet
me
një
imazh
vetmie,
qetësisht
si
një
natë
e
pamatë
mbi
qytet.